wtorek, 31 grudnia 2013

Stacje kolejowe Polski - Warszawa Centralna

Dworzec Centralny jest z pewnością najważniejszym dworcem kolejowym w Warszawie, choć uważam, że można pokusić się o nadanie mu miana najważniejszego dworca w kraju mimo, że nie jest on największy.

Stacja ta stanowi centrum linii średnicowej. Posiada cztery dwukrawędziowe perony wyspowe, i w całości położona jest w tunelu, oczywiście poza "eleganckim", choć bardzo okazałym i charakterystycznym, budynkiem, wznoszącym się na powierzchni.

Poprzednikiem tej stacji była Warszawa Główna, znajdująca się do 1944 w miejscu dzisiejszej stacji Warszawa Śródmieście. Po wojnie dworzec przeniesiono w lokalizację przy ulicy Towarowej, gdzie nosił nazwę Warszawa Główna Osobowa. Właściwe prace nad konstrukcją nowego Dworca Centralnego rozpoczęły się dopiero w roku w roku 1972, a dokładnie 5 grudnia roku 1975 został on otwarty.

Autorem projektu dworca był Arseniusz Romanowicz (we współpracy z Piotrem Szymaniakiem), będący autorem także innych dworców w Warszawie: Wschodniego, Powiśla, dawnej stacji Stadion, Ochoty czy Śródmieścia.

Niestety, z uwagi na niespecjalne czasy, w jakich przyszło budować dworzec (liczył się przede wszystkim czas - PRL miał nawiedzić Leonid Breżniew), projekt dworca często ulegał modyfikacjom, pośpiech przyczynił się do bylejakości wykonania wielu elementów, co pociągnęło za sobą konieczność licznych remontów.

Do rewitalizacji dworca, przeprowadzonej w latach 2010-2012, obiekt raczej odstraszał. Zaniedbane wnętrza, często niedziałające windy, ruchome schody i chodniki, wszechobecne ptasie odchody, rdza i bezdomni - tak wyglądała Warszawa Centralna jeszcze nie tak dawno.

Teraz jest nieco lepiej. W mijającym roku przeprowadzono planowe remonty ruchomych schodów i wind, hala dworca jest odświeżona, galerie nad peronami również wyglądają jaśniej i schludniej. Po renowacji dworca zamknięto obie istniejące platformy widokowe (jedna na Pałac Kultury, druga na Marriot). Niestety, istnieje poważne ryzyko, że naziemna część dworca zostanie wyburzona, a w jej miejscu powstaną drugie Złote Tarasy, czyli szklano-stalowy kloc wzorem miast zachodnich.

Do wykończenia wystroju dworca (postumenty, balustrady, posadzki, schody etc.) użyty został ekskluzywny biały marmur. Wewnątrz każdego z peronów znajdują się tunele i pomieszczenia techniczne. Dojście do peronów zapewnia skomplikowany system korytarzy, łączący halę dworca, galerie nad peronami, przystanki komunikacji miejskiej i stację Warszawa Śródmieście. Na dworcu zabudowano system wentylacji i klimatyzacji, na każdym z peronów istniała przeszklona, ogrzewana poczekalnia, a schody i chodniki ruchome pochodziły z Francji i były produkcji amerykańskiej. Po remoncie dworca tablice i urządzenia informacyjne wystawiono na aukcję.

Mimo wielu lat zaniedbań i niezbyt przychylnej etykiety, jaka przywarła do Centralnego, jest to bezsprzecznie perła architektoniczna tamtego okresu. Wiele światowych dworców nie dorównywało temu projektowi pod względem śmiałości rozwiązań i rozmachu. No właśnie, tylko gdyby projekt realizowany był z należytą atencją, pewnie dziś dworzec robiłby nieporównywalnie lepsze wrażenie...

Kasy biletowe

Zachodnia strona hali dworcowej

Neon od strony zachodniej

Perony dworca

Galeria wschodnia

Galeria zachodnia

Brak komentarzy :

Prześlij komentarz

Anonimowe komentarze nie będą akceptowane