sobota, 11 lipca 2015

Historia polskiej komunikacji - Jelcz L11

Jelcze L11 to bliźniacze kopie produkowanych w latach 1985-1990 miejskich M11, lokalne autobusy, skonstruowane przede wszystkim z myślą o przedsiębiorstwach PKS. Były one budowane na sprowadzanych z Węgier podwoziach firmy Csepel (stosowanych również do produkcji autobusów Ikarus 260). Nadwozie było skróconą do 11 m wersją nadwozia autobusu Jelcz PR110 opartego o licencję firmy Berliet. Od miejskiego typu M11 wersja L11 różniła się głównie aranżacją wnętrza przystosowaną do obsługi linii lokalnych - kosztem zmniejszonej pojemności autobusu zwiększono liczbę foteli, usunięto także miejsca na wózki dziecięce. Wewnątrz zastosowano miękkie podwójne fotele z obiciem z dermy. Autobus wyposażony był w tachograf, zasłony okien bocznych oraz siatkowe półki montowane pod sufitem, przeznaczone na bagaż podręczny. Zwiększono też prędkość maksymalną pojazdu do prawei 100 km/h.

Do napędu posłużył ten sam co w modelu M11 silnik Raba MAN D 2156 HM 6 U o pojemności 10,35 l i mocy maksymalnej 192 KM (142 kW) przy 2100 obr/min i momencie obrotowym 696 Nm przy 1300 obr/min. Umieszczony był on centralnie, pomiędzy osiami pojazdu. Napęd przenoszony był poprzez suche jednotarczowe sprzęgło i 5-biegową manualną skrzynię Csepel ASH75.2 na oś tylną.

W roku 1988 na wniosek PKS wprowadzono modyfikację polegającą na zlikwidowaniu środkowych drzwi. Dzięki temu wewnątrz zastosowano dodatkowe dwa podwójne miejsca siedzące. W celu odróżnienia od wersji pierwotnej, dwudrzwiowe autobusy oznaczano niekiedy jako L11/2. Łącznie powstało około 1000 sztuk modelu L11. Następcą L11 został Jelcz L120. Autobusy L11 eksploatowano także w komunikacji miejskiej, gdzie luźniejsza zabudowa i mniejsze potoki pasażerskie sprzyjały ich kursowaniu. Produkcja, rozpoczęta w roku 1987, trwała do roku 1989.

Jelcz L11 w służbie komunikacji miejskiej w Świnoujściu (fot. Jarosław Drożdżewski, CC BY 3.0, pl.wikipedia.org)

Brak komentarzy :

Prześlij komentarz

Anonimowe komentarze nie będą akceptowane