piątek, 10 lipca 2015

"Komunikacja w kulturze" - "Tramwajowi ludzie" Agnieszki Osieckiej

„Tramwajowi ludzie” to jeden z bardziej znanych, obok „Okularników” czy „Niech żyje bal”, poetyckich utworów znamienitej twórczyni, jaką była Agnieszka Osiecka. Porusza problem nadziei i samotności, z którą każdy człowiek zmaga się na swój sposób w ciągu całego życia. Ujęcie tematyki wiersza przywodzi na myśl szarą codzienność przeciętnego Kowalskiego z czasów PRL, samotnego wśród masy ludzi go otaczającej.


Utwór wyśpiewano wielokrotnie. Dokonała tego m.in. Maryla Rodowicz (do muzyki Seweryna Krajewskiego), wydając utwór na stronie drugiej swojego albumu „Polska Madonna” w roku 1987. Utwór ten często znajduje swoje miejsce przy okazji lirycznych spotkań muzycznych, konkursów szkolnych czy studenckich. Jest nostalgiczny i piękny. 

Dobrego odbioru...

"Tramwajowi ludzie" sł. Agnieszka Osiecka


Tramwajowi ludzie
są bardziej zmęczeni, znudzeni
niż ludzie z liliowych lotnisk.
Tramwajowi ludzie
podobni do cieni,
tylko że bardziej samotni

Bo na końcowych przystankach
ranek ma szary smak,
noce są zawsze za zimne,
a łzy za gorące - tak, tak.

Tramwajowi ludzie
wytrwali jak sosny i klony,
stłoczeni wędrują do nieba.
Tramwajowi ludzie,
mężowie i żony,
którym brak słońca do chleba.

Bo na końcowych przystankach
ranek ma szary smak,
noce są zawsze za zimne,
a łzy za gorące - tak, tak.

Są też takie pętle...
Są pętle piękniejsze niż inne,
gdzie szumi z daleka rzeka...
Tam zajeżdża tramwaj
nadziei niewinnej
i na ten tramwaj ktoś tam czeka.


fot. Polskie Radio

Brak komentarzy :

Prześlij komentarz

Anonimowe komentarze nie będą akceptowane