sobota, 15 października 2016

Historia polskiej komunikacji - wąskotorowe WLs40/50

Serię wąskotorowych lokomotyw spalinowych, wykorzystywanych głównie przez zakłady przemysłowe, stanowiły pojazdy WLs40 i WLs50. Nieliczne, wykorzystywane przez PKP, nosiły tam oznaczenie Ld1. Bazowo powstawały na tor o szerokości 600 mm, ale były także lokomotywy na szerokość 900 mm.

Lokomotywę WLs40 opracowano w Biurze Technicznym Fabryki Lokomotyw Fablok w Chrzanowie w roku 1950. Podstawą do jej stworzenia była dokumentacja przedwojennej lokomotywy niemieckiej Deutz, oznaczonej jako 1DK, produkowana w tym zakładzie. Napęd stanowił silnik wysokoprężny S64L o mocy nominalnej 40 KM z fabryki w Andrychowie. Prototyp i pierwsze lokomotywy zostały zbudowane w 1951 roku w Warszawskich Zakładach Budowy Urządzeń Przemysłowych, a seryjną produkcję umiejscowiono w ZNTK Poznań. W tych właśnie zakładach, w latach 1952-1960, powstały w sumie 883 egzemplarze WLs40. W roku 1957 wdrożono produkcję lokomotyw WLs50, wyposażonej w mocniejszy i bardziej ekonomiczny silnik o mocy 50KM. Do roku 1975 zbudowano 1090 takich pojazdów. 

Większość tych małych, zgrabnych pojazdów szynowych funkcjonowała w ramach rozmaitych kolei przemysłowych. Część z nich jednak trafiła do zastosowań bardziej eleganckich. Przykładowo sześć egzemplarzy, zbudowanych na tor o szerokości 900 mm, ciągnęło pociągi kolejki parkowej w WPKiW w Chorzowie, podobne, choć o węższym prześwicie, kursowały i kursują na trasie poznańskiej Maltanki. 12 lokomotyw serii WLs40 trafiło do Korei Północnej, a co najmniej 4 z serii WLs50 do Hiszpanii. 

fot. poznan.wyborcza.pl

Brak komentarzy :

Prześlij komentarz

Anonimowe komentarze nie będą akceptowane